Op 6 juli 2010 heeft de Dienst Voorafgaande Beslissingen in fiscale zaken (DVB) – de rulingdienst van Financiën, zeg maar – een buitengewoon gunstige ruling afgesloten voor Total België, het vroegere Petrofina, voor zijn transfers naar  de Bermuda-eilanden. Op 25 oktober 2010 valt een brief in de bus van Jean-Marc Delporte, adjunct-administrateur-generaal van de belastingen en van Carlos Six, dienstdoend administrateur-generaal van de fiscaliteit. Daarin vraagt de voorzitster van de Dienst Voorafgaande Beslissing, Véronique Tai, om de circulaire van 22 oktober 2010 over de verstrenging van de controle op belastingparadijzen aan te passen. Anders zou de afspraak met Total, waarvan Albert Frère in Frankrijk met 4 procent van de aandelen de grootste aandeelhouder is, in gevaar komen. ‘Voeg een paragraaf toe aan de circulaire van 22 oktober 2010’, vraagt ze en voegt eraan toe: ‘Vermeld niet dat de paragraaf wordt toegevoegd in functie van de ruling n° 2010.307 van 6 juli 2010’ – het nummer van de ruling voor Total. Tegen de gangbare regels in is die ruling niet gepubliceerd, en moet dus geheim blijven.

De ruling draait om betalingen van Total België, het vroegere Petrofina, aan een bedrijf op de Bermuda-eilanden. Total België koopt de ruwe olie voor zijn grote raffinaderij in Antwerpen immers niet in Saudi-Arabië of een andere golfstaat, maar  op de Bermuda-eilanden bij Total International Ltd, kortweg TIL, een dochteronderneming van Total. Omdat er geen olie uit de grond komt op de Bermuda’s, moet TIL de ruwe petroleum elders gaan aankopen. Dat gebeurt bij de eigen productiefilialen van de Total Groep, of bij derden in olieproducerende landen. Hoewel deze constructie al jaren wordt gehanteerd, vraagt Total (Petrofina NV) pas in de zomer van 2010 een ruling aan voor zijn zogenaamde toekomstige activiteit, terwijl de Dienst Voorafgaande Beslissingen zich normaal gezien enkel uitspreekt over nieuwe investeringen en activiteiten. Maar een circulaire van 2010 eist dat bedrijven de betalingen aan belastingparadijzen aangeven. En Total wil zeker zijn dat het de aangegeven bedragen kan aftrekken als beroepskosten. Dankzij de ruling krijgt Total de garantie dat het voor de komende vijf jaar op die bedragen geen belastingen moet betalen.

Deze week maken we er een Britse tip van en willen zo ons Londens kantoor nog eens extra in de kijker plaatsen. De UK is het meest bedrijfsvriendelijk land van het ‘oude’ Europa, en in ons ‘voor’tuin. Maak er gebruik van. Ook daar kijkt de fiscus echter gretig mee op facebook. Zo was er de 47-jarige Hazel Cunningham, zij kreeg duizenden ponden van de Britse overheid omdat ze een alleenstaande moeder zou zijn en kreeg tegelijkertijd een extra vergoeding van haar werkgever. Al die tijd woonde ze gewoon samen met haar nieuwe man, melden Britse media. Het extra geld spendeerde ze aan vakanties naar Turkije, Kenia en een droomhuwelijk op Barbados. Belastinginspecteurs namen een kijkje op het facebookprofiel van de vrouw en zagen daar de foto's van het huwelijk. De vrouw werd schuldig bevonden aan fraude. Ze moet 120 dagen de cel in en moet ongeveer 17.500 pond terugbetalen.

Wist je dat je op een perfect legale manier onbelast meerwaarden op vastgoed kunt realiseren in de UK. Je richt een trust op (hier is niets mis mee) deze trust bezit de aandelen van een offshore-vennootschap (nog steeds niets mis mee). Vervolgens laten we de offshore-vennootschap investeren in bv. een Londens pand. Tien jaar later is het pand in waarde verdubbeld. Als onze offshore-vennootschap dan het pand verkoopt, betaalt ze nul pond belastingen op de meerwaarde. Dit op voorwaarde dat er bijna geen links zijn met de UK. Dus bij voorkeur werd het pand steeds verhuurd aan een derde, woont de trustee niet in de UK …

Bovendien nemen we een slimme offshore-vennootschap die ook niet belast wordt op de meerwaarden en er is op een officiële manier een bom geld verdiend. Er is nog veel meer fiscaal lekkers over de Noordzee. U bent welkom voor meer details.

Surf ook dringend naar onze website: www.bespaarbelastingen.be, u vindt er tal van nieuwe ebooks. Kopen en lezen voor het slapen gaan.

Met vriendelijke groeten,

I De Hoon
Director

De meeste lidstaten koppelen deze fiscale stimuli aan octrooien, zijnde de intellectuele rechten die betrekking hebben op uitvindingen die nieuw zijn en vatbaar zijn voor toepassing op het gebied van nijverheid en industrie.

In België werd medio 2007 de zogenaamde octrooiaftrek ingevoerd. Deze belastingaftrek laat ondernemingen toe om 80,00% van hun bruto-inkomsten die gerelateerd zijn aan de geoctrooieerde uitvindingen, van hun belastbare basis af te trekken. Voorwaarde is evenwel dat deze octrooien ontwikkeld worden in een onderzoekscentrum ‘die een bedrijfsafdeling of een tak van werkzaamheid vermeld in artikel 46 § 1, eerste lid, 2° van het WIB 92’ uitmaakt. Hoewel deze voorwaarde ruim wordt geïnterpreteerd dient er in ieder geval een O&O-tussenkomst door een Belgische vennootschap te gebeuren die tevens een toegevoegde waarde biedt.

Toepassingsgebied

Het fiscaal gunstregime in Luxemburg is van toepassing op inkomsten uit de volgende intellectuele rechten (intellectual property, hierna IP genoemd):

- octrooien;
- handels- of fabrieksmerken;
- tekeningen en modellen;
- auteursrechten, zij het enkel deze die betrekking hebben op informaticasoftware;
- domeinnamen.

Het toepassingsgebied van de Luxemburgse IP-aftrek is dan ook een stuk ruimer dan de Belgische octrooiaftrek en de andere Europese fiscale gunstregimes. Vooral het feit dat ook inkomsten of royalty's uit merken kunnen genieten van de IP-aftrek lijkt een aantrekkelijk gegeven. In hetgeen volgt zullen we dan ook de nadruk leggen op de allocatie van de merknaam in Luxemburg, doch de principes zijn mutatis mutandis van toepassing op alle andere voormelde intellectuele eigendomsrechten.

Om onder het gunstregime te vallen is overigens enkel vereist dat het fabrieks- of handelsmerk – en bijvoorbeeld niet de productie of eigenlijke commercialisatie van het achterliggende product – in de Luxemburgse vennootschap wordt ondergebracht.

De fiscale principes

De Luxemburgse wet voorziet in een vrijstelling ten belope van 80,00% van de netto inkomsten – na aftrek van de gerelateerde kosten – van de ontvangen royalty's (of fictieve vergoeding bij zelf aangewende intellectuele rechten) die betrekking hebben op het gebruik van één van de voornoemde intellectuele rechten. Eventuele andere inkomsten van de Luxemburgse vennootschap zullen in principe aan het normale tarief van de vennootschapsbelasting worden onderworpen.

Het gemeenrechtelijke tarief in de vennootschapsbelasting bedraagt 21,00%. De solidariteitsbelasting en de gemeentelijke belasting in acht genomen resulteert dit op vandaag in een belastingdruk van om en bij de 28,00%, weliswaar afhankelijk van de vestigingsplaats van de vennootschap. De inkomsten die betrekking hebben op de voornoemde intellectuele rechten zouden in Luxemburg dan ook de facto worden belast tussen de 5 en de 6 %.

De toepassingsvoorwaarden

Inzake merken treedt de Luxemburgse IP-aftrek eerst in werking op het ogenblik dat het merk effectief gedeponeerd wordt. Algemeen is het overigens zo dat de IP-aftrek slechts van toepassing is indien het intellectueel recht pas tot stand gekomen of verworven is na 31 december 2007.

In de mate dat het merk niet zelf is ontwikkeld maar verkregen wordt van een andere partij, gelden specifieke regels. Het merk mag meer in het bijzonder niet verkregen zijn van:

- een moeder- of dochtervennootschap die een rechtstreekse participatie van minstens 10% aanhoudt;
- een zustervennootschap waarvan een gemeenschappelijke moedervennootschap in beide vennootschappen een rechtstreekse deelneming van minstens 10,00% bezit.

Er lijkt aldus geen obstakel te bestaan voor de toepassing van de IP-aftrek indien de intellectuele rechten worden verkregen van natuurlijke personen of van vennootschappen waarmee een onrechtstreekse band van participatie bestaat.

Kosten die met betrekking tot het merk werden gemaakt vóór dat het merk gedeponeerd werd, moeten worden geactiveerd in het jaar dat het merk wordt gedeponeerd en dat het gunstregime met andere woorden in werking treedt. De ratio legis hiervan is dat men wil vermijden dat deze kosten zouden in aftrek worden gebracht van de winsten die tegen het normale tarief in de vennootschapsbelasting zouden worden belast, dit terwijl de inkomsten die met deze kosten gerelateerd zijn zouden worden belast tegen 5 à 6 %.

De Luxemburgse IP-aftrek is uiterst aantrekkelijk rekening houdend met het ruime toepassingsgebied in vergelijking met haar Europese concurrenten. Bovendien geven de inkomsten die gerelateerd zijn aan deze intellectuele rechten slechts aanleiding tot een belastingdruk tussen de 5 à 6 %.

Weliswaar heeft België een aantal dubbelbelastingvedragen afgesloten met buitenlandse staten om zo de bronheffing te doen beperken (het teveel dient te worden teruggevraagd aan de buitenlandse administratie).  Maar dan nog zal er een (al dan niet gedeeltelijke) buitenlandse (bron)heffing betaald zijn die in België niet ken gerecupereerd worden.  Let wel dat hierop een uitzondering bestaat nl de zogenaamde ‘woonstaatheffing’ die nog van toepassing is in Luxemburg en Oostenrijk.  België is hiermee gestopt begin dit jaar. 

Het is mogelijk dat op een buitenlands roerend inkomen toch roerende voorheffing dient te worden ingehouden door de Belgische tussenpersoon.  Overeenkomstig artikel 261, eerste lid, 2° WIB 1992  is de roerende voorheffing in principe verschuldigd door de in België gevestigde tussenpersonen die op enige wijze zijn betrokken bij de uitbetaling in België van inkomsten van roerende goederen en kapitalen van buitenlandse oorsprong.  De munt heeft geen enkel belang.  In de praktijk is het dus niet uigesloten dat de Belgische bankier roerende voorheffing inhoudt.

De buitenlandse tussenpersoon kan dit echter niet (zie verder – parlementaire vraag) :

“Financiële tussenpersonen die in andere lidstaten van de EG zijn gevestigd, in de huidige stand van de Belgische belastingwetgeving, niet gerechtigd om bevrijdende roerende voorheffing in te houden wanneer inkomsten van roerende goederen en kapitalen worden uitgekeerd aan belastingplichtigen natuurlijke personen die inwoner zijn van België. Dit heeft tot gevolg dat roerende inkomsten die door inwoners van België in de andere lidstaten worden geïnd, door de begunstigde ervan vermeld moeten worden in de aangifte in de personenbelasting en, in de regel, onderworpen worden aan een afzonderlijke belastingheffing aan 15% of 25% verhoogd met gemeentelijke opcentiemen. De verhoging met gemeentelijke opcentiemen heeft tot gevolg dat roerende inkomsten die in de andere lidstaten worden geïnd in België iets hoger worden belast dan dezelfde roerende inkomsten die via een Belgische tussenpersoon worden geïnd.”

In de aangifte wordt er een onderscheid gemaakt tussen roerende inkomsten die onderworpen zijn aan hetzij een tarief van 15% hetzij een tarief van 25%.
Kortom indien er geen roerende voorheffing ingehouden werd is er een verplichting dit roerend inkomen aan te geven in de aangifte personenbelasting. 
Tip Het is mogelijk dat de aangifte van de roerende inkomsten (intresten, dividenden, …) niettegenstaande de roerende voorheffing reeds werd ingehouden, fiscaal toch voordelig is.  M.a.w. het kan zinvol zijn roerende inkomsten toch aan te geven niettegenstaande de roerende voorheffing werd ingehouden.  Dit omwille van het feit dat de ingehouden roerende voorheffing in een aantal gevallen volledig of gedeeltelijk kan gerecupereerd worden.

De aangegeven roerende inkomsten worden belast door ze samen te voegen met de andere inkomsten.  Dit heeft enkel zin  enkel wanneer dit een voordeel oplevert voor de belastingplichtige.  Mocht dit niet voordeliger zijn, dan heeft een aangifte hiervan geen zin.  Men dient anders immers nog extra gemeentebelasting te betalen op de roerende voorheffing (tenzij men in een gemeente woont waar geen gemeentebelasting verschuldigd is). Belastingplichtigen die een inkomen genieten dat lager is dan de belastingvrije som kunnen hiermee een voordeel hebben.  Elke belastingplichtige geniet immers een bepaalde belastingvrijstelling of de zogenaamde belastingvrije som.  Voor elke echtgenoot, wettelijk samenwonende of alleenstaande bedraagt deze uniform 6.430 euro (Aj. 2011).  In welbepaalde gevallen (bv in functie van het aantal kinderen ten alste) kan deze nog verhoogd worden.  Deze zijn in de praktijk vaak de studenten, gepensioneerden met een laag pensioen,…  Zo krijgen zij de roerende voorheffing terug.

Terug naar ons probleem waarbij de buitenlandse roerende inkomsten dienen te worden aangegeven omdat er geen Belgische roerende voorheffing werd ingehouden.  Het tarief van hetzij de roerende voorheffing hetzij de personenbelasting is gelijk (15% of 25%).  Maar na aangifte in de personenbelasting, is er toch een hogere fiscale druk omdat er nog gemeentebelasting vesrchuldigd is( tenzij men in een gemeente woont waar geen gemeentebelasting verschuldigd is). De Minister werd hierover vroeger reeds vroeger bevraagd.  De vraag is of dit niet in strijd met het vrij verkeer van diensten gewaarborgd door het EU- Verdrag (cfr Vraag nr. 421 van de heer Terwingen dd. 21.04.2009, Vr. en Antw., Kamer, 2009-2010, nr. 085, blz. 165-169). De Minister zag er geen graten in. 

Het Hof van Beroep te Antwerpen heeft hierover echter in zijn tussenarrest van 16 juni 2009 in toepassing van artikel 234 van het EU-Verdrag een prejudiciële vraag gesteld aan het Europees Hof van Justitie. De uitspraak is nu gekend (Arrest van het Europees Hof van Justitie dd. 01.07.2010). Het Hof stelt dat het niet kan dat wie buitenlandse roerend inkomsten geniet en geen roerende voorheffing werd ingehouden, in tegenstelling tot bij wie roerende voorheffing wel werd ingehouden, onderworpen wordt aan een aanvullende gemeentebelasting op deze buitenlandse ontvangen roerende inkomsten. 

Wie in de loop van de voorbije jaren aanvullende gemeentebelasting heeft moeten betalen op buitenlandse intresten en/of dividenden kan o.b.v. dit arrest de terugbetaling eisen van deze ten onrechte betaalde aanvullende gemeentebelasting mits :

- de indiening van een bezwaarschrift (binnen een termijn van 6 maanden te rekenen vanaf de derde werkdag volgend op de datum van verzending van het aanslagbiljet dat de betwiste belasting vastlegt)
of
- de indiening van een verzoek tot ambtshalve ontheffing (binnen een termijn van 5 jaar vanaf 1 januari van het jaar waarin de belasting is gevestigd).

Besluit
Wie buitenlandse roerende inkomsten ontvangt, dient deze aan te geven in zijn personenbelasting.  Hierdoor moet er aanvullende gemeentebelasting betaald worden.  Het Europees Hof van Justitie stelt dat niet correct is en er zo een ongelijke behandeling ontstaat tussen diegene bij wie roerende voorheffing werd ingehouden  en bij wie dit niet gebeurde (of kon gebeuren).

De fiscale woonplaats en de zetel van fortuin zijn twee alternatieve criteria. Dit betekent dat elk criterium afzonderlijk kan gelden als hoofdcriterium.

De begrippen ‘fiscale woonplaats’ en ‘zetel van fortuin’ zijn niet nader door artikel 2, § 1, 1°, eerste lid, a, WIB 92 omschreven.

Geen vaste minimum termijn voor verblijf in buitenland.

Er bestaat geen algemeen geldende minimumtermijn tijdens de welke iemand in het buitenland moet verblijven om door de Belgische administratie als niet-inwoner te worden beschouwd. Er dient telkens rekening te worden gehouden met een geheel van feitelijke gegevens.

De criteria in de zogenaamde ABOS-circulaire (circulaire nr. Ci.RH.241/424.903 dd. 05.03.1992) zijn hier indicatief. Daarin stelt de administratie een minimumtermijn van 24 maanden verblijf op een vaste plaats in het buitenland voorop om in aanmerking te komen voor de vestiging van de woonplaats in het buitenland. De administratie beklemtoont tegelijkertijd dat personen die ter uitvoering van opeenvolgende korte contracten beurtelings in verschillende landen werken, als rijksinwoner worden aangemerkt, zelfs indien de totale duur van die contracten meer dan 24 maanden bedraagt. De fiscale woonplaats veronderstelt immers een zekere bestendigheid. Zo beschouwde het Hof van Beroep te Gent een persoon die zijn Belgische woning ter beschikking houdt voor vakantie en voor wanneer tijdelijke opdrachten in het buitenland beëindigd zijn, als rijksinwoner.

Fiscale woonplaats

De 'fiscale woonplaats' is de feitelijke woonplaats die noodzakelijkerwijze gekenmerkt wordt door een bepaalde bestendigheid of continuïteit (Com.IB 3/3).

De feitelijke woonplaats kan worden aangeduid als de woning waar de belastingplichtige met zijn gezin werkelijk is gevestigd. Het is duidelijk dat de fiscale woonplaats niet steeds samenvalt met de plaats waar de belastingplichtige ingeschreven is in de bevolkingsregisters (= burgerlijke woonplaats).

De vaststelling dat een natuurlijk persoon zijn werkelijke woonplaats in België heeft gevestigd moet blijken uit een geheel van feitelijke vaststellingen van de meest uiteenlopende aard.

Voorbeeld

Een echtpaar met een woning in het Brusselse en één in Knokke, moet worden geacht fiscaal inwoner te zijn van Brussel (Rb. Brussel 07.04.2008), op grond van volgende overwegingen:

– de woning te Brussel is van die aard dat het niet geloofwaardig is dat het gaat om een ‘tweede verblijf dicht bij het werk’;
– het echtpaar enkel de naakte eigendom heeft van de woning te Knokke (de moeder bezit het vruchtgebruik);
– de kinderen school lopen in Brussel;
– er kan niet worden aangetoond dat het echtpaar en de kinderen systematisch de weekends en de vakantie in Knokke doorbrengt.

Bewijslast ligt bij administratie

Het is aan de belastingadministratie te bewijzen dat een persoon zijn fiscale woonplaats in België heeft gevestigd.

Voorbeeld (1)

Wanneer een natuurlijk persoon voor een lange periode naar het buitenland vertrekt dan zou de Administratie uit volgende feitelijke omstandigheden kunnen vermoeden dat hij nooit de bedoeling heeft gehad om zijn werkelijke woonplaats naar het buitenland over te brengen en dat bijgevolg zijn fiscale woonplaats in België behouden blijft:
– hij heeft zijn huurwoning in België niet opgezegd;
– hij is eigenaar van een woning te België dat hij tot zijn beschikking houdt wanneer terugkeert naar België;
– hij heeft zijn huisraad en wagen niet mee uitgevoerd naar het buitenland;
– diverse persoonlijke bezittingen zijn in België gebleven;
– hij blijft lid van diverse verenigingen in België;
– zijn loon wordt op zijn Belgische rekening gestort;
– hij wordt bezoldigd door een Belgische vennootschap;
– zijn wagen is bij een in België gevestigde verzekeringsmaatschappij verzekerd;
– zijn briefwisseling wordt naar een in België gevestigd adres gestuurd;
– tijdens de vakanties keert hij terug naar België;

Voorbeeld (2)

In een aan het Gentse hof van beroep voorgelegde casus oordeelde het Hof dat de Administratie terecht had beslist dat een echtpaar moet geacht worden voor de toepassing van het Belgisch-Frans dubbelbelastingverdrag bij voortduur verblijfhouders van België te zijn gebleven.
Het feit dat zij zich hebben laten uitschrijven en in Frankrijk fiscale aangiften hadden ingediend, volstaat niet om als inwoners van Frankrijk te kwalificeren. Uit het dossier bleek dat de belastingplichtigen met België de nauwste persoonlijke en economische betrekkingen hebben behouden.
Bijgevolg heeft de Administratie het pensioenkapitaal terecht in België belast (Gent 24.06.2008).

Zetel van fortuin

De plaats van fortuin is de plaats van waaruit de belastingplichtige zijn vermogen beheert. Deze plaats komt niet noodzakelijk overeen met de plaats waar de goederen gelegen zijn.

Het vermogen van de belastingplichtige kan bestaan uit onroerende bezittingen, gedeponeerde gelden op bankrekeningen … De zetel van fortuin is dan de plaats van waaruit al die vermogensbestanddelen worden beheerd.

Wanneer bij een huiszoeking op de Belgische woonplaats van de belastingplichtige al zijn bankuittreksels en andere inlichtingenbulletins van weliswaar buitenlandse beleggingen gevonden worden, is het duidelijk dat zijn vermogen vanuit België wordt beheerd (Cass., 07.05.1996).

Een belastingplichtige meent dat hij niet-inwoner is aangezien hij over een woning in Israël beschikt en daar een lening heeft aangegaan en een spaarrekening heeft. Maar het Hof van Beroep te Antwerpen stelt vast dat de man bedrijfsleider is van een bvba in het Antwerpse. De uitoefening van een dergelijke functie maakt een bestendige activiteit uit die de dagelijkse aanwezigheid van de bedrijfsleider vereist en bijgevolg de noodzaak van een effectief verblijf in de regio waar de onderneming is gevestigd. De beroepsactiviteit van de belastingplichtige impliceert volgens het Hof dan ook dat hij over een permanente en continue verblijfplaats in Antwerpen moet beschikken (Antwerpen 08.05.2001).

Zoals reeds vermeld zijn de ‘fiscale woonplaats’ en de ‘zetel van fortuin’ alternatieve criteria. Het is dus mogelijk dat iemand zijn fiscale woonplaats zich buiten België bevindt, maar dat hij toch moet worden aanzien als een Belgisch inwoner omdat zijn zetel van fortuin in België is gevestigd. Dit blijkt bijvoorbeeld uit het arrest ‘Derks’.

De heer Derks emigreerde vanuit België naar Monaco. Hij bleef wel samen met zijn vrouw eigenaar
van verschillende onroerende goederen in België. Tevens was het echtpaar hoofdaandeelhouder van
twee Belgische vennootschappen, waarvan één een van hun onroerende goederen huurde. De man,
een ingenieur, was eveneens bestuurder gebleven in één van deze vennootschappen, die was gespecialiseerd in de studie van weerstand van materialen. Het Hof van Cassatie oordeelde op basis van
de feitelijke omstandigheden dat de man zijn zetel van fortuin in België had behouden, niettegenstaande
de verplaatsing van zijn woonplaats naar Monaco.

Wettelijke vermoedens

Of iemand in België zijn woonplaats en/of zetel van fortuin heeft gevestigd moet worden beoordeeld aan de hand van feitelijke gegevens. Om de fiscus te helpen in haar bewijsvoering voorziet de wet in twee wettelijke vermoedens.

Inschrijving in het Rijksregister

Een eerste wettelijk vermoeden vormt de inschrijving in het Rijksregister van de natuurlijke personen. De wet gaat er namelijk van uit dat wanneer een natuurlijke persoon is ingeschreven in het Rijksregister van de natuurlijke personen hij zijn fiscale woonplaats of zetel van fortuin ook effectief in België heeft gevestigd (art.2, § 1, 1°, tweede lid, WIB 92).

Het gaat evenwel om een weerlegbaar wettelijk vermoeden. Dit betekent dat de belastingplichtige steeds het tegenbewijs mag leveren. Wanneer een belastingplichtige, hoewel ingeschreven in het Rijksregister van de natuurlijke personen, betwist rijksinwoner te zijn dan zal hij aan de hand van feitelijke vermoedens moeten aantonen dat hij de fiscale banden met België definitief heeft doorgeknipt.

Voor natuurlijke personen die niet in het Rijksregister zijn ingeschreven of zich uit het Rijksregister hebben laten schrappen, geldt in principe de regel dat ze geen rijksinwoner zijn, tenzij de Administratie aantoont dat ze werkelijk in België wonen of hier in België de zetel van hun fortuin hebben gevestigd.

Woonplaats van gehuwden

Een tweede wettelijk vermoeden wordt bepaald door de belastingwoonplaats van gehuwden. De belastingwoonplaats van gehuwden wordt namelijk bepaald door de plaats waar het gezin is gevestigd (art.2, § 1, 1°, derde lid, WIB 92).

Hier gaat het om een onweerlegbaar wettelijk vermoeden. Dit betekent dat de belastingplichtige tegen dit wettelijk vermoeden geen tegenbewijs kan leveren. Wanneer de man bijvoorbeeld voor een lange periode in het buitenland verblijft om beroepsredenen, dan blijft hij Belgisch rijksinwoner wanneer zijn echtgenote of kinderen in België zijn achtergebleven. De duur van zijn buitenlands verblijf speelt hier geen rol.

Dit wettelijk vermoeden is enkel maar van toepassing op de belastingplichtigen die in de personenbelasting als ‘echtgenoten’ worden aangemerkt en waarvoor een gemeenschappelijke aanslag wordt gevestigd. Deze bepaling geldt niet voor echtgenoten die voor de berekening van de belasting als alleenstaanden worden beschouwd in de zin van artikel 126, § 2, WIB 92.

Dit wettelijk vermoeden heeft voor gevolg dat ofwel beide echtgenoten rijksinwoner zijn, ofwel beiden niet- rijksinwoner zijn naargelang hun belastingwoonplaats al dan niet in België is gevestigd (Com.IB 3/15.4). Bijgevolg is het voor gehuwden onmogelijk dat bijvoorbeeld de man rijksinwoner is en zijn echtgenote niet- rijksinwoner is. Hieruit volgt dan ook dat de inkomsten van gehuwden steeds aan een zelfde belasting moeten onderworpen zijn (PB of BNI / nat. pers.).

Dit wettelijk vermoeden kan echter niet worden gebruikt wanneer de belastingplichtige zich met zijn gezin in het buitenland heeft gevestigd. Dit betekent echter niet dat zij niet als rijksinwoner kunnen worden beschouwd. Wanneer namelijk blijkt dat zij hun zetel van fortuin in België hebben behouden, dan blijven zij onderworpen aan de personenbelasting (Com.IB 3/15.11).

De Administratie aanvaardt dat wanneer een belastingplichtige geen gezin heeft of zijn gezin naar het buitenland meeneemt, hij vanaf dat ogenblik als een niet-inwoner mag worden beschouwd op voorwaarde wel dat de plaats van tewerkstelling dermate vast is dat zij de keuze van een vaste en werkelijke woonplaats aldaar mogelijk maakt. Om uit te maken of de woonplaats in het buitenland als voldoende ‘vast’ kan worden beschouwd, hanteert de Administratie een minimumtermijn van 24 maanden verblijf op een vaste plaats in het buitenland. Indien het vast verblijf in het buitenland geen 24 maanden bedraagt of indien het geen vast verblijf op één bepaalde, maar wel opeenvolgende verblijven in verschillende landen betreft, aanvaardt de Administratie de bestendigheid van woonplaats in het buitenland niet (Com.IB 3/64 tot 3/67).

Dubbel inwonerschap (‘dual residence’)

Bovenstaande wettelijke vermoedens en/of fiscale ficties in België of andere landen dan België kunnen tot gevolg hebben dat er een dubbele fiscale woonplaats ontstaat, namelijk wanneer de belastingplichtig in België is ingeschreven of zijn gezin hier verblijft, maar wanneer het land waar hij (tijdelijk) verblijft op grond van haar interne wetgeving bepaalt dat hij fiscaal inwoner is van dat land.

Indien dat land met België een dubbelbelastingverdrag heeft gesloten, zal het probleem doorgaans door dit verdrag worden geregeld (artikel 4 OESO-modelverdrag), waarbij achtereenvolgens volgende verdragsrechtelijke criteria gelden:

– de belastingplichtige wordt beschouwd als een inwoner van het land waar hij een duurzaam tehuis heeft, zijnde eventueel het land waar hij de nauwste persoonlijke of economische banden heeft (= centrum van zijn levensbelangen);
– indien het land waar zich het centrum van zijn levensbelangen bevindt niet kan worden bepaald of indien hij in geen enkele Staat een duurzaam tehuis heeft, wordt de belastingplichtige beschouwd als een inwoner van het land waar hij gewoonlijk verblijft;
– indien de belastingplichtige gewoonlijk in twee Staten verblijft of in geen enkele Staat gewoonlijk verblijft, wordt hij beschouwd als een inwoner van het land waarvan hij de nationaliteit bezit;
– indien deze persoon de nationaliteit van beide Staten of van geen enkele van deze twee Staten bezit, moeten de bevoegde instanties van de verdragsluitende Staten de zaak in onderlinge overeenstemming beslechten.

Indien dat land met België geen dubbelbelastingverdrag heeft gesloten, wordt de belastingplichtige beschouwd als een rijksinwoner van de twee landen. Dit betekent dat hij het risico loopt om tweemaal op het geheel of een gedeelte van zijn inkomsten te worden belast. In dit geval zal België rekening houden met een bewezen dubbele taxatie door in dit geval de personenbelasting die proportioneel betrekking heeft op de buitenlandse inkomsten te halveren (artikel l56 WIB 92).

Vrij om te verhuizen

In België bestaan over het algemeen (behoudens de exitheffing over sommige pensioenen van artikel 364bis WIB 92, enkel van toepassing bij een verhuis naar een land gelegen buiten de EER) geen heffingen naar aanleiding van de emigratie van inwoners/ natuurlijke personen. Uitgangspunt in het Belgische belastingrecht is dat de belastingplichtige vrij is om de minst belaste weg te kiezen, zolang hij maar niet overgaat tot simulatie of veinzing.

Een verhuis naar een belastingparadijs is dus niet geveinsd omdat deze louter fiscaal geïnspireerd is. Ze wordt het wel indien de verhuis een artificiële constructie is die niet meer voorstelt dan een papieren uitschrijving uit het bevolkingsregister in België en de corresponderende inschrijving in het buitenland.

Zo stelde het Hof van Beroep te Luik vast dat er ‘geen sprake was van een duidelijke overbrenging van de woonplaats naar Italië en dat onder meer daardoor duidelijk blijkt dat de belastingplichtige enkel een constructie heeft willen opzetten die hem toeliet in belangrijke mate minder belastingen te betalen’.

De belastingplichtige zal dus op basis van feitelijke elementen moeten kunnen aantonen dat de banden met België werkelijk zijn verbroken. Ook de rechtspraak lijkt die piste te volgen. Volgens het Hof van Beroep te Luik ‘kan het belastingplichtigen niet worden kwalijk genomen dat zij zich in een fiscaal gunstige woonstaat vestigen. Net zoals belastingplichtigen de minst belaste weg kunnen volgen, staat het hen ook vrij zich in de minst belaste woonstaat te vestigen’. Concreet ging het om een succesvolle Belgische autopiloot die zich had laten uitschrijven uit de bevolkingsregisters en zich in Monaco had gevestigd.

Rest nog de vraag of de antirechtsmisbruikbepaling van artikel 344, § 1 WIB 92 door de fiscus kan worden ingeroepen tegen de verwerving van de hoedanigheid van niet inwoner die enkel fiscaal is geïnspireerd. Rechtspraak of concrete toepassingen ter zake zijn er niet,  maar in de rechtsleer wordt de vraag alvast negatief beantwoord.

Er zou hier geen sprake zijn van een juridische kwalificatie die tot doel heeft belastingen te ontwijken. De fiscaalrechtelijke woonplaats in het buitenland is immers een feitelijk begrip dat als zodanig tot stand wordt gebracht of niet tot stand wordt gebracht.

Tip van de week
Deze week hebben we goed nieuws. Ik weet het dit gebeurt niet altijd, nu kunnen we ook eens laten zien dat we geen negatieve mensen zijn. De regering Leterme II heeft een lijstje van  fiscale paradijzen opgesteld. Als je een betaling aan één van deze landen doet van meer dan 100.000 EUR per belastbaar tijdperk moet je dit melden. Het leuke is dat het echt een vreemd  en zeer exotisch lijstje is. Het gaat om landen die nooit rechtstreeks in een internationale structuur worden gebruikt. Dus a contrario zij die niet op dit lijstje voorkomen zijn geen belastingparadijzen. Goed hé. Dus ook niet Seychelles, Mauritius, Panama enz.

De  landen zijn (en je moet er soms heus een wereldkaart met vergrootglas bij halen): Bahamas, Bermuda, Turks- en Caicoseilanden, Anguila, St Barthélémy, Maagdeneilanden, Caymans, Jersey, Guernsey, Andorra, Monaco, Isle of Man, Montenegro, Moldavië, Bahrein, V.A.E., Maldiven, Palau, Nauru, Vanuatu, Wallis en Futuna (en enkele andere eilanden in Micronesië) en  Sark. En zelfs van die landen is er geen probleem als de factuur minder bedraagt dan 100.000 EUR per belastbaar tijdperk. Dus dit is goed nieuws.

Vooral zij die in België twee vennootschappen hebben en uiteraard te veel belastingen betalen, willen we nog even wijzen  (dit wordt te vaak vergeten) op het leuke voordeel als de vennootschappen bestuurders zijn in elkaars vennootschap en het boekjaar afsluit op een ander tijdstip. Door steeds aan elkaar tantièmes te geven op de jaarvergaderingen, kun je dus in principe altijd of toch erg lang belastingen op de tantièmes uitstellen. Een toepassing van het gekende pingpongprincipe. Als je het spel correct speelt, zal het lang duren voor het balletje buiten de lijntjes valt.

Voor meer legale fiscale besparende oplossingen, bent u steeds van harte welkom.
I De Hoon
Tax Director

Vorige week was ik te gast in Londen op een seminar georganiseerd door het Eiland Man. Dit minilandje is nu op de witte lijst (België staat nog altijd op de grijze lijst). De volledige regeringstop was aanwezig van deze ministaat en kwamen luisteren hoe ze hun fiscaal klimaat nog aantrekkelijker kon maken. Merkwaardig. Nu heeft Man zelf met België een belastingverdrag gesloten dat mogelijk heel wat voordelen zal bieden…ook voor Belgen. Bent u van zin een yacht te kopen of een privé jet, dan moet u daar wel zijn. U kan op een perfect legale manier BTW besparen. Voor meer details weet u ons te vinden. Ook voor mensen die een andere ‘officieel onderkomen zoeken’, kan Man oplossing bieden. Er wordt niet gecontroleerd of je er bv.183 dagen effectief woont…en het vastgoed is er nog erg betaalbaar. Kortom the Isle of Man is een blijver!

Terug even naar het lokale niveau. Vraagt men om de voetbal- of hockeyploeg van uw zoon te sponsoren (bv. de truitjes) dan zal het steeds discussie zijn of het wel echt om reclame gaat (is 100% aftrekbaar). Hou daarom wat bewijzen bij (foto’s enz) voor als u binnen enkele jaren controle krijgt. Vraag steeds aan de club een factuur of ontvangstbewijs waar bv. opstaat ‘publiciteit truitjes seizoen 2009-2010’. Betaal niet zelf rechtstreeks de truitjes want dan zal u de BTW niet terug krijgen want u staat de truitjes af aan een derde. Doe het dus zoals hiervoor beschreven.

Voor de Nederlanders, het schijnt dat jullie geen kluizen meer kunnen huren bij Nederlandse banken dit zou ‘ouderwets’ zijn. Een tip… hier kan je nog kluizen huren in België. Dit kan altijd handig zijn…

Veel sterkte en wees extra waakzaam… en hou je zakken dicht voor de fiscus.

Met vriendelijke groeten,
I De Hoon
Director

De recente G20 top ging de belastingparadijzen eens aanpakken met Sarko-poleon op kop. En nu komt men met drie lijsten, waarvan op de zwarte lijst vier sukkelaars staan: de Filippijnen, Uruguay, Costa Rica en Maleisië. Dit zijn landen die niemand gebruikt in offshoreland. Daarnaast is er een grijze lijst waar dit overbelast landje van ons op staat. En dan is er de witte lijst waar zelfs de US Virgin Islands op staan, de Kanaaleilanden en zelfs Isle of Man. Pure hypocrisie. De Britten en Amerikanen hebben wel bijzonder goed voor zichzelf gezorgd. De VS is immers zelf de thuishaven van de USLLC (de Delware, Nevada etc companies) waar er honderdduizenden van zijn. Pure schijnheiligheid. Maar prima, als dit de zwarte lijst is dan is het feest. Dit betekent dat de andere landen min of meer oké zijn, zelfs de Seychellen staan op de witte lijst.

En beste mensen, een slimme internationale taxplanner doet zoveel meer dan werken met belastingparadijzen. Er zijn foundations, trusts, slimme perfect legale structuren, treaty shopping… Er zijn zoveel methodes om door een slim maar perfect legaal gebruik van dubbelbelastingverdragen uw fiscaal voordeel te doen. Er is trouwens ook tussen de landen een echte fiscale slijtageslag met belastingtarieven naar beneden toe, alleen heeft België dit nog niet echt begrepen. Zo zijn er prachtige structuren denkbaar in centraal en oosteuropa. Of zo is er ook de leuke E-zone company, zie voor meer info op onze site. Kortom het is zo een gesofisticeerde complexe wereld die de jaren '70 brievenbusvennootschappen en koffers met geld al vier decennia achter zich heeft gelaten. De politici lopen achter de feiten aan, woordenkramerij…

Bovendien gaat het over een miljardenbusiness, waar alle groten mee in draaien….Als Obama ooit nog herkozen wilt worden, zal hij niet te veel in het potje moeten roeren. Dus het is bangmakerij…zoals na de KBLux heel wat couponnetjesknippers terug huiswaarts keerden. Maar 15 jaar later bestaat het bankgeheim nog steeds in Luxemburg. Voor echte cowboys is er geen plaats maar goed ook maar voor mensen die zich professioneel laten omringen zijn er nog steeds tal van mogelijkheden, en daar zullen de politieke leiders niet snel veel aan kunnen veranderen. Misschien overschatten ze wel hun invloed…

Nog een kleine tip/waarschuwing. Als in deze wat minder gunstige economische tijden uw vennootschap wat krap bij kas zit, zal u misschien wat privé gelden storten op de rekening van uw vennootschap. Ook hier moet u  voorzichtig zijn en zien dat u dit kunt verantwoorden van waar dit privé geld komt.  

Zorg er a.u.b. voor dat er bij een handgift of een lening tussen verwanten… onomstotelijk bewijsmateriaal voorhanden is. Ook van de uitgevoerde betaling. Want misschien gebruit u die handgift om te verklaren van waar het privé geld kwam. Anders vraagt u om problemen. Een groot bedrag moet ergens vandaan komen, een spaarboekje, een verkoop van effecten… dit houdt u niet onder uw matras. Ook uw bomma niet. Ook dit geld dat u aan de vennootschap leent als bestuurder of zaakvoerder moet ergens vandaan komen! De fiscus heeft hier hoe langer hoe meer aandacht voor. Wees hier attent voor. Overloop regelmatig tijdens het boekjaar of u indiciair wel goed zit, ook als bestuurder van een vennootschap. Men denkt al te vaak dat men zich geen indiciaire zorgen moet maken, als men onder vennootschapsvorm werkt. Niets is minder waar.

Meer dan ooit veel sterkte aan het fiscale front!

Met vriendelijke groeten,
I De Hoon
Director 

De media verklaarde vorige week vrij ongenuanceerd dat het Zwitsers bankgeheim op de helling stond, omdat UBS bepaalde gegevens over maakte aan de Amerikaanse fiscus. Velen zouden dit natuurlijk maar al te graag hebben maar zover is het nog helemaal niet. De Zwitsers hebben in het verleden reeds enkele keren gegevens vrij gegeven als er crimineel geld (zoals hier) in het spel was. Bovendien ging het dan nu nog om Amerikanen. Daarom is het steeds slim een Zwitserse bank te nemen die geen vestigingen (of een beperkt aantal) heeft buiten Zwitserland. Zwitserland die 1/3 van de wereldspaarpot beheert weet wel dat ze er alle belang bij heeft om pal achter haar bankgeheim te blijven staan. Dus no panic. Bovendien staan er tal van andere landen te trappelen van ongeduld om de rol van Zwitserland over te nemen, zoals Hong Kong, Macao, Singapore…

De meeste Zwitserse banken hebben al een bijhuis in Singapore. Het recht op privacy heeft in se niets met belastingontwijking te maken maar is o.i. een mensenrecht. Niemand hoeft te weten (zeker niet Big Brother vadertje Staat) welk vermogen iemand heeft, van de vakbonden is toch ook niet geweten wat hun vermogen is omdat anders men netjes zou kunnen becijferen wanneer de stakingskas leeg is. De overheid hoeft niet te weten wat uw vermogen is, dit behoort tot iemands persoonlijke levenssfeer. Welke vermogende mens zou nog veilig zijn als criminelen zouden weten wat iemands vermogen is…

Terug naar de dagelijkse fiscale werkelijkheid. Het tarief voor de berekening van het privé voordeel rekening-courant is voor 2008 bepaald op 11,20%. Dit is veel. Wat betekent dit juist? Dat als u een schuld hebt aan uw BVBA, u op een voordeel belast wordt. Aangezien vorig jaar de rente hoog stond is nu dit voordeel vastgesteld op maar liefst 11,20%. Hier wordt u op belast, dus netto zit je maar aan 6% of zo. Toch kan dit als u een grote schuld hebt aan uw vennootschap misschien wel wat veel worden. Wat doe je dan? Eén van de methodes om deze schuld weg te werken kan er in bestaan dat u door de vennootschap een dividend laat uitkeren maar u neemt het geld niet op, u laat de uitkering tegen boeken op uw rekeningcourant. Zo boekt u de rekeningcourant schuld in één of meerdere jaren weg.

In de meeste BVBA’s kost u dit 15% roerende voorheffing. Er zijn echter sommige oudere BVBA’s en ook de meeste NV’s waar u echter 25% roerende voorheffing betaalt, in dit geval kan er aan gedacht worden om te kiezen voor liquidatie van de vennootschap (als er bv. geen vastgoed, voorzieningen enz in zitten). U stapt dan bv. naar de bank leent geld, betaalt hiermee u schuld aan de vennootschap terug. De vennootschap betaalt u dan als aandeelhouder terug bij de liquidatie van de vennootschap en u kan de bank terug betalen. U betaalt dan wel (of slechts) 10% roerende voorheffing. Soms is dit beter dan jaren met zo een uit de hand gelopen rekeningcourant te moeten rond zeulen. Soms zijn er andere methoden…maar we verklappen u niet alles… U kan ons altijd contacteren.

Ook kan u zich nog inschrijven voor ons offshore seminar (zie onze website).

I De Hoon

Director

In deze woelige tijden komt het er op aan alert te zijn… dat de belastingbetaler niet het kind van de rekening wordt. Hopelijk zullen de machthebbers niet zo cynisch zijn om meer belastingen te heffen op roerende inkomsten zodra het wat beter gaat. In ons enthousiasme om u fiscale tips mee te geven, vindt u hier een simpele ‘kluistip’. Stel dat de enige bank die u nog vertrouwt de ‘bank in het park is’, en u gewoon uw geld in uw kluis wenst te bewaren…bij een bank weliswaar. Huur dan de kluis met je vennootschap.
Immers zoals u weet …
vennootschappen gaan niet dood. Dus bij overlijden wordt de kluis niet geblokkeerd en… geen successierechten…
Nu gaan we weer even fiscaal vreemd. 

Vele belastingplichtigen vragen als ze offshore gaan, hoe ze de terugkeer kunnen organiseren. Er zijn diverse legale mogelijkheden. Maar toch even kort een recent arrest aanhalen van het Gentse Hof van Beroep (24.06.2008) dat weer wat extra mogelijkheden geeft…Een doodgewone BVBA verhoogt haar kapitaal aanzienlijk. De kapitaalverhoging gebeurt door een Britse LTD, de fiscus zegt …dat is uw zwart geld dat je terug inbrengt. De wijze rechter zegt ‘dat het feit dat de Engelse LTD geen echt eigen kantoor had volstaat niet om te stellen dat de inbreng van kapitaal geveinsd is’. De bewering dat het onwaarschijnlijk is dat een buitenlands bedrijf in een lokale familievennootschap zou investeren, vindt het Hof irrelevant. De bewering dat het echtpaar ook eigenaar zou zijn van de Engelse LTD, kan de fiscus niet aantonen en is pure stemmingmakerij volgens het Hof. Voor meer details en ‘fiscaal stevig advies’, weet u ons wel te vinden. 

U kan zich al inschrijven voor ons nieuw offshore seminar op 13 november (zie onze website). 

Met vriendelijke groeten, 

I De Hoon
Director