Successierechten zijn reeds verschillende jaren in België een gewestelijke materie.  Dit betekent dat ‘dat’ Gewest bevoegd is, daar waar de rijksinwoner zijn laatste fiscale woonplaats had (het lokalisatiecriterium). Wanneer de fiscale woonplaats van de  overledene tijdens een periode van vijf jaar voor zijn overlijden op meer dan één plaats in België gelegen was, dan zal het uiteindelijk die woonplaats zijn waar hij het langst gedurende die vijf jaar gewoond heeft.
Verder bekijken we enkel die wetgeving die van toepassing is in het Vlaamse Gewest.

• Vrijstellingsregeling
Vanaf 1 januari 2000 is het vererven van een familiale onderneming onder strikte voorwaarden volledig vrijgesteld van successierechten.

Onder ‘familiale onderneming’ verstaan we de activa die door de erflater of zijn echtgenoot beroepsmatig zijn geïnvesteerd in deze familiale onderneming (dit kan ook een vrij beroep zijn), de aandelen in de familiale vennootschap of vorderingen op een dergelijke vennootschap mits deze activa in de drie jaar voorafgaand aan het overlijden ononderbroken voor minstens 50 % toebehoorden aan de overledene en/of zijn echtgenoot (art. 60bis §1 W.Succ) en deze spontaan in de aangifte van nalatenschap worden vermeld.

Deze vrijstelling kan door iedere erfgenaam, legataris of begiftigde genoten worden, dus onafgezien de graad van verwantschap. 
Ook de manier van vererving speelt geen rol.  Dit betekent dat de fictieartikels (waaronder art. 5 W.Succ, art. 7 W.Succ ea) ook geen probleem vormen.

- De participatievoorwaarde

De vennootschap dient in de drie jaar voorafgaand aan het overlijden gedurende een ononderbroken periode van drie jaar voor minstens 50% toe te behoren aan de overledene en/of zijn echtgenoot.

Doch er wordt hierbij ook rekening gehouden met de aandelen die in bezit zijn van descendenten en hun echtgenote of van de zijverwanten tot en met de 2de graad (broers en zusters), van ascendenten en vooroverleden kinderen van broers en zussen en van de echtgenoten van broers en zussen.

Wanneer de familiale vennootschap een holding mocht zijn, dan wordt de participatievoorwaarde op geconsolideerde basis berekend.

Voorbeeld :

De erflater bezit 70 % in de familiale holding.  Deze holding bezit  op haar beurt 90 % in de werkmaatschappij : berekening 70 % x 90 %  = 63 %.  Dit is meer dan 50 %, dus aan de participatievoorwaarde is voldaan.

Wat de participatievoorwaarde betreft oordeelde de fiscus dubbel.  Enerzijds stelde de administratie dat (oa) de aandelen waarvoor de vrijstelling gevraagd wordt, gedurende de drie jaar voor het overlijden constant diende te blijven.  Anderzijds moest gedurende elk van de drie jaar voor het overlijden de aandelen voor tenminste 50 % hebben toebehoord aan de erflater en/of (sommige) famliieleden.  Wanneer  het aandelenbezit wijzigde in de periode van drie jaar vóór het overlijden dan werd de vrijstelling van successierechten enkel toegepast op het laagste aantal aandelen dat in bezit was.  Hierover bestond in de rechtsleer discussie.  Sommige stelden immers dat het voldoende was dat de overledene drie jaar lang minstens 50 % van de aandelen bezat om de vrijstelling te krijgen voor alle aandelen die hij bij op moment van het  overlijden bezat.  Maw ook voor die aandelen die hij tijdens de drie jaar voorafgaand aan het overlijden bijkomend in bezit had.
Om aan deze discussie een einde te stellen werden de voorwaarden aangescherpt.  Voortaan is er geen discussie meer en moeten de aandelen waarvoor men de vrijstelling vraagt gedurende drie jaar lang in het bezit geweest zijn van de erflater én de erflater moet drie jaar lang minstens 50 % van de aandelen in zijn bezit (of sommige familieleden) gehad hebben.

Voorbeeld:
Een erflater bezit drie jaar voor zijn overlijden 60 % van de aandelen van een vennootschap.  Twee jaar voor zijn overlijden verwierf hij echter bijkomend 25 % van de aandelen.   Voortaan bestaat er geen discussie meer, dat de gevraagde vrijstelling enkel geldt voor de vermelde 60 % van de aandelen en niet voor de 25% bijkomende aandelen. 

- De tewerkstellingsvoorwaarde

Ook bestaat er een tewerkstellingsvoorwaarde zowel vóór als na het overlijden die hier van belang is.  Deze is echter recent gewijzigd.
De bal ging immers aan het rollen door een uitspraak van het Europese Hof van Justitie in een dispuut tussen de Administratie en de erfgenamen van de heer Joseph Vogten.  Het was de Rechtbank van Eerste Aanleg te Hasselt die een prejudiciële vraag had gesteld aan het Europese Hof.  De overledene (Nederlander) woonde al dertien jaar in België, maar zijn erfgenamen werd het 0%-tarief geweigerd omdat aan de tewerkstellingsvoorwaarde niet voldaan werd.  Het was deze zogenaamde tewerkstellingsvoorwaarde, zowel van toepassing voor als na het overlijden, die in dit dispuut van belang is. 
Het Europese Hof oordeelde dat hier een strijdigheid is met de vrijheid van vestiging.  Afhankelijk van de plaats van tewerkstelling van de werknemers hebben we te maken met een indirecte discriminatie.  
De Vlaamse wetgeving is ondertussen aangepast.  De inwerkingtreding van de nieuwe regeling is 1 november 2007.

Voortaan is de loonmassa van 500 000 EUR (wordt wel nog in een indexering voorzien) van belang.  In het ontwerp van decreet wordt er ook verteld wat de motivatie hiervan is.

Het spreekt voor zich dat het een tegemoetkoming is aan de uitspraak van het Europese Hof van Justitie.  Ook moet het bijdragen tot een administratieve vereenvoudiging.

De verantwoording geeft duidelijk een antwoord op een aantal vragen. 

Gezien het belang ervan wordt deze passus  hieronder deels geciteerd.

 “Het hoeft geen betoog dat het eenvoudig schrappen van de vereiste van lokalisatie van de tewerkstelling in het Vlaamse Gewest, moeilijkheden kan doen rijzen bij de bepaling van wat een werknemer is: dient hiervoor aan de criteria van het Belgische arbeidsrecht dan wel van het arbeidsrecht van de plaats van de effectieve tewerkstelling te worden voldaan? Of van het sociale zekerheidsrecht? Dit is een vraag van Europees recht, waarvoor uiteindelijk alleen het Europese Hof bevoegd is, en dit heeft zich over de vraag niet uitgesproken.

Daarom wordt geopteerd voor een ander criterium, dat zo nauw mogelijk aansluit bij de oorspronkelijke doelstelling van de vrijstelling. De initiële doelstelling van de vrijstelling was de continuïteit van de ondernemingen en de daaraan gekoppelde tewerkstelling over generaties heen te verzekeren. Bij de keuze van dit ander criterium speelt ook het streven naar administratieve eenvoud en uitvoerbaarheid een rol.

De vereiste van een minimum tewerkstelling per jaar of per kwartaal wordt hierbij vervangen door de vereiste van betaling van een minimum bedrag aan loonlasten in de totale periode van drie jaar vóór het overlijden, en in de totale periode van vijf jaar nà het overlijden. Daarmee vervalt onder meer de berekening van het voortschrijdend glijdend gemiddelde aantal werknemers.

In de regel wordt de vrijstelling voortaan toegekend voor ondernemingen die tenminste 500.000 euro aan loonlasten uitbetaald hebben in de drie jaren, of juister: in de twaalf kwartalen voorafgaand aan dat waarin het overlijden heeft plaatsgevonden. Het betreft hier kalenderkwartalen, zoals in de sociale zekerheid. Wanneer het overlijden bijvoorbeeld op 5 februari plaatsvindt, eindigt het laatste kwartaal dat wordt meegeteld op 31 december van het jaar voordien.

Als de onderneming of vennootschap minder dan 500.000 euro aan loonlasten uitbetaalde in de relevante periode, dan geldt ook maar een proportionele vrijstelling. Veronderstel dat de uitbetaling van de loonlasten slechts ten belope van 100.000 euro kan aangetoond worden, dan zal maar één vijfde van de nettowaarde, vrijgesteld zijn.

Alleen loonlasten uitbetaald aan werknemers, tewerkgesteld in de Europese Economische Ruimte, komen hiervoor in aanmerking. Voor de plaats van tewerkstelling wordt gelet op de aangiften in de sociale zekerheid, of, mochten deze niet voorhanden zijn, op de fiscale aangiften. Het is immers niet uitgesloten dat in bepaalde landen de sociale zekerheid geïntegreerd is – of in de toekomst nog geïntegreerd wordt – in de fiscaliteit.

De definitie van loon is overgenomen uit artikel 141 van het EG-verdrag, handelend over het beginsel van gelijke beloning van mannelijke en vrouwelijke werknemers voor gelijke of gelijkwaardige arbeid, lid 2, dat bepaalt: “onder beloning in de zin van dit artikel moet worden verstaan het gewone basisof minimumloon of -salaris en alle overige voordelen in geld of in natura die de werknemer uit hoofde van zijn dienstbetrekking direct of indirect van de werkgever ontvangt”.

De sociale zekerheidsbijdragen, die in België deels ten laste zijn van de werkgever, werden er aan toegevoegd, teneinde tot een eenvormige maatstaf te komen.

Voor de dienstboden wordt niet langer verwezen naar de Belgische wetgeving, maar wordt de definitie van de wet van 3 juli 1978, artikel 5, overgenomen. Er wordt ook gepreciseerd dat arbeid, verricht in het huishouden van een van de bedrijfsleiders van de vennootschap, niet geldt als tewerkstelling.

Lonen, betaald aan de erflater-aandeelhouder zelf of zijn gezin, worden slechts ten belope van maximum 300.000 euro mee in rekening worden genomen. In sommige landen kan bijvoorbeeld de directeur-grootaandeelhouder als werknemer van zijn bedrijf beschouwd worden.  Het is uiteraard niet de bedoeling dat hij dan ook als begunstigde van de loonlast wordt meegeteld met het oog op het bekomen van de vrijstelling van successierechten op familiale ondernemingen.

De formule van het glijdend gemiddeld aantal werknemers – zoals dit wordt gedefinieerd in het huidige artikel 60bis – vervalt. Voortaan wordt alleen nog gelet op de totale loonlasten van de onderneming in de periode van vijf jaar – of juister: 20 kwartalen – na het overlijden. Ook hier gaat het om kalenderkwartalen. Wanneer het overlijden plaatsvond op 5 februari dan wordt het kwartaal van het overlijden zelf, in dit geval aanvangend op 1 januari, meegenomen als periode van betaling na het overlijden.

Na het overlijden moet het niveau van loonuitkeringen globaal gezien behouden blijven, zoniet is er proportionele terugname. Desgevallend worden beide terugnemingen samen toegepast.

Veronderstel dat een onderneming 200.000 € uitbetaald heeft in de periode van 12 kwartalen vóór het overlijden. De vererfde netto-waarde zal dus vrijgesteld zijn voor 200.000/500.000ste.  In de periode van 20 kwartalen na het overlijden wordt moet in principe 5/3 van 200.000 = 333.333 € aan loonlasten uitbetaald worden. Indien slechts 300.000 € wordt uitbetaald, zal de vrijstelling verder beperkt worden tot:

200.000/500.000 x 300.000/333.333 = 36%.

In abstracto zal de vrijstelling dus gelijk zijn aan:
LMV/500.000 x (LMN / (LMV x 5/3))

Waarbij
LMV = loonmassa in de twaalf kwartalen voor het overlijden
LMN = loonmassa in de 20 kwartalen na het overlijden.

De laatste alinea van het nieuwe artikel 60bis tenslotte voorziet een indexatie, en desgevallend desindexatie, van de vermelde minimumbedragen.

De inwerkingtreding van dit nieuwe systeem is voorzien op 1 november 2007, dit betekent dat voor alle overlijdens die plaatshebben vanaf deze datum de vrijstelling kan verleend worden wanneer – naaste alle andere grond- en vormvoorwaarden – de voorwaarden zoals omschreven in het hierbij aangepaste artikel 60bis, §5, zijn voldaan.

Naast de vervanging van de vereiste van tewerkstelling van een minimum aantal werknemers door de vereiste van betaling van een minimum bedrag aan loonlast wordt nog een bijkomende beperkte aanpassing doorgevoerd.

Wanneer een proportionele vermindering wordt toegekend conform de huidige regelgeving (omdat de onderneming slechts één, twee, drie of vier in het Vlaamse Gewest tewerkgestelde werknemers telt, en dus niet het vereiste minimum van vijf werknemers bereikt) dan wordt de vrijstelling slechts toegekend en blijft ze slechts behouden voor zover gedurende vijf jaar na het overlijden de aandelen of de vorderingen blijven toebehoren aan de erfgenamen die de vrijstelling genoten. En wanneer een erfgenaam in de periode van vijf jaar komt te overlijden, blijft de vrijstelling slechts behouden voorzover diens aandeel in rechte lijn of tussen echtgenoten wordt vererfd. Deze dubbele voorwaarde bestaat niet wanneer de vrijstelling volledig wordt toegekend. Hiermee worden erfgenamen  die aandelen in of vorderingen op een kleinere onderneming hebben verworven, geconfronteerd met beperkingen die niet voor de grotere ondernemingen worden opgelegd. Het onderscheid valt moeilijk te verklaren en daarom wordt met de voorliggende tekst dit vervreemdingsverbod geschrapt.” 

Het vererven van de familiale vennootschap, ruimer dan enkel de aandelen … – deel 2
(vervolg op deel 1)

Voor de volledigheid vermelden we ook ook nog dat het kapitaal, geïnvesteerd in de vennootschap, gedurende vijf jaar na het overlijden niet mag dalen door uitkering of terugbetalingen ( art. 60bis § 7 W. Succ. ). Wordt er een daling vastgesteld, dan wordt het normaal tarief evenredig verschuldigd verhoogd met de wettelijke interesten. 

Ook moet de vennootschap gedurende drie jaar vóór en vijf jaar na het overlijden een jaarrekening opmaken( art. 60bis § 8 W.Succ).

Vandaag kennen we een (tijdelijke) versoepeling.  Dit omwille van de economische crisis.  Er wordt een onderscheid gemaakt tussen de ‘constitutieve periode’ (= de periode van twaalf kwartalen vóór het overlijden) en de ‘garantieperiode’ (= de periode van twintig kwartalen na het overlijden).

Samengevat spreken we over de volgende periodes van overlijden.

Overlijden van  :

• 1 januari 2004 tot 31 oktober 2007: vrijstellling voor de "tewerkstelling" gedurende de garantieperiode;
• 1 november 2007 tot  31 maart 2011: vrijstelling voor de "loonmassa" gedurende de garantieperiode;
• 1 april 2009 tot 31 maart 2011: vrijstelling voor de "loonmassa"  gedurende de constitutieve periode, met als gevolg dat de vrijstelling ook geldt tijdens de garantieperiode.
• 1 april 2011 en 30 juni 2014 : vrijstelling voor de “loonmassa”.  Hier is het echter wel zo dat dit tot gevolg heeft dat voor overlijdens tot 30 juni 2014 er geen voorwaarden gelden ná het overlijden.   Dit omwille van de manier van berekening.

Wat in de praktijk al wel eens vergeten wordt, is dat de vrijstelling niet enkel voor de aandelen geldt.   Ook de zogenaamde rekening courant kan verefd worden aan 0%. 

Artikel 60bis W.Vl.Succ zegt immers  het volgende :
Ҥ 1. In afwijking van artikelen 48 en 482 wordt van het successierecht vrijgesteld, de nettowaarde van :
a) de activa die door de erflater of zijn echtgenoot beroepsmatig zijn geïnvesteerd in een familiale onderneming; en
b) de aandelen in een familiale vennootschap of vorderingen op een dergelijke vennootschap, op voorwaarde dat de onderneming of de aandelen van de vennootschap in de drie jaar voorafgaand aan het overlijden ononderbroken voor ten minste 50 procent toebehoorden aan de overledene en/of zijn echtgenoot, en dat deze spontaan in de aangifte van nalatenschap worden vermeld. “

Maar om al te creaieve fiscale geesten ‘voor’ te zijn is er in een anti-rechtsmisburikbepaling voorzien (zie art. 60bis § 6 W. Suc).

Zowel kapitaalsverhogingen als bijkomende leningen, die in de loop van de laatste drie jaar voor het overlijden werden volgestort of toegestaan, komen niet in aanmerking voor de vrijstelling tenzij deze beantwoorden aan "rechtmatige financiële of economische behoeften”.

Vergeet niet dat wat de rekening courant (geldlening) betreft ook andere fsicale regels van belang zijn.  Meerbepaald wat de herkwalificering van de intrest in dividend betreft. 

Wat is hierbij van belang ?
Het fiscaal vriendelijk stelsel van de RC is beperkt toepasbaar.  Fiscaal vriendelijk omdat de rente aftrekbaar is in de vennootschap en de belastingdruk privé beperkt is tot 15% roerende voorheffing. 

Artikel 18, 4° WIB 1992, cruciaal in deze discussie, stelt het volgende :

“interest van voorschotten wanneer één van volgende grenzen wordt overschreden en in de mate van die overschrijding :
- ofwel de in artikel 55 gestelde grens,
- ofwel wanneer het totaal bedrag van de rentegevende voorschotten hoger is dan de som van de belaste reserves bij het begin van het belastbare tijdperk en het gestort kapitaal bij het einde van dit tijdperk.
Als voorschot wordt beschouwd, elke al dan niet door effecten vertegenwoordigde geldlening verstrekt door een natuurlijk persoon aan een vennootschap waarvan hij aandelen bezit of door een persoon aan een vennootschap waarin hij een opdracht of functies als vermeld in artikel 32, eerste lid, 1°, uitoefent, alsmede in voorkomend geval, elke geldlening verstrekt aan die vennootschap, door hun echtgenoot of hun kinderen wanneer die personen of hun echtgenoot het wettelijk genot van de inkomsten van die kinderen hebben, met uitzondering van (…)”

M.a.w. wie de vennootschap een geldlening verleent moet met deze passage dan ook zeker rekening houden.  Vaak echter zijn de aandelen reeds geschonken aan de kinderen.  Dit in het kader van een successieplanning.  De ouders hebben geen mandaat meer in de vennootschap en zijn ook geen aandeelhouder of evnnoot meer.  Kortom dan speelt het artikel van de herkwalificatie niet langer.

OPGELET met managementvennootschappen.

Niet zelden behoudt de ouder toch nog zijn mandaat in de vennootschap.  Om fiscale redenen en/of redenen van het niet willen verliezen van het pensioen wordt dit vaak onder de vorm van een managementvennootschap gebeuren.  Een gepensioneerd iemand mag immers niet veel ‘bijverdienen’.

De herkwalificatieregel van hierboven geldt oa wanneer een bedrijfsleider een geldlening toestaat aan die vennootschap waar hij bedrijfsleider is.  Maar het dient een bedrijfsleider te zijn conform art 32 eerste categorie WIB 1992. 
Hiermee wordt bedoeld een natuurlijk persoon die een opdracht als bestuurder, zaakvoerder, vereffenaar of gelijksoortige functies uitoefent.  Maar een managementvennootschap is geen natuurlijk persoon …

De Minister werd hierover recent bevraagd.  De Minister stelt dat wanneer de bedrijfsleider zijn mandaat opneemt via een (management)vennootschap de herkwalificatieregel wel degelijk van toepassing is (Vraag nr. 39 van mevrouw Lejeune dd. 14.01.2009, Vr. en Antw., Kamer, 2008-2009, nr. 046, blz. 28-30).
Bij de definitie van bedrijfsleider staat : ‘1° een opdracht als bestuurder, zaakvoerder, vereffenaar of gelijksoortige functies uitoefent’.  De Minister stelt  dat wanneer een mandaat van bedrijfsleider wordt opgenomen d.m.v. een vennootschap dan moet er een vaste vertegenwoordiger aangeduid worden.  En de Minister stelt dat de ‘vaste vertegenwoordiger’ kan gecatalogeerd worden als een ‘gelijksoortige functie’. 

Hou er rekening mee dat deze regel in de praktijk nog andere gevolgen heeft (herkwalificatie van onroerend inkomen in beroepsinkomen en notionele intrestaftrek).  Maar dit is een ander verhaal …

Onze eerste poll die we op onze site hebben geplaatst had als vraag of de nieuwe regering uitsluitend moest besparen of er ook ruimte was voor nieuwe lasten, 64% stelde dat er helemaal géén plaats was voor nieuwe belastingen. De preformateuren, postpreformateuren, tussenformateuren …denken daar blijkbaar anders over en lieten al herhaaldelijk verstaan dat er ook lastenverhogingen zullen volgen, ook Keizer Bart liet dit al enkele male vallen… We zetten ons schrap voor er wat nog gaat komen…

Soms zijn er ook positieve verhalen in belastingland. Zo was er een Nederlandse belastingplichtige die voor zijn aanslag in plaats van 3.419 euro per ongeluk 3.419.635 euro invulde als hypotheekrenteaftrek. De Belastingdienst viel de fout niet op, en het bedrag werd uitgekeerd. Toen de fout wel werd ontdekt, volgde een navordering. Die vocht de man aan. De zaak belandde uiteindelijk bij de Hoge Raad. Die vindt dat de fiscus de fout had moeten ontdekken. Het geld mag niet worden teruggeëist.

We vergeten onze tip niet. Zoals u weet kan u in Vlaanderen in heel wat gevallen belastingvrij een familiebedrijf vererven. Wat in de praktijk al wel eens vergeten wordt, is dat de vrijstelling niet enkel voor de aandelen geldt.  Ook de zogenaamde rekening courant kan vererfd worden aan 0%!

Maar om al te creatieve fiscale geesten ‘voor’ te zijn is er in een anti-rechtsmisburikbepaling voorzien (zie art. 60bis § 6 W. Suc).

Zowel kapitaalsverhogingen als bijkomende leningen, die in de loop van de laatste drie jaar voor het overlijden werden volgestort of toegestaan, komen niet in aanmerking voor de vrijstelling tenzij deze beantwoorden aan "rechtmatige financiële of economische behoeften”.

Deze week zal u een uitgebreid artikel hierover vinden op onze website ‘www.bespaarbelastingen.be’. Bijna dagelijks staan er nieuwe artikels op onze websites. Ook onze e-books kan u nog steeds downloaden.

Er zijn nog enkele plaatsen vrij voor het volgend offshore-seminar op 14 september e.k.

Veel sterkte aan het fiscale front.

Met vriendelijke groeten,

I.De Hoon
Director

Deze vergoeding is in principe belastingsvrij, maar enkel, aldus de Administratie, wanneer het jaarlijks aantal afgelegde kilometers niet hoger ligt 24.000 km per jaar (ComIB 31/36).  De rechtspraak is echter weigerachtig wat deze 24.000 km-grens betreft (Antwerpen 2 april 2002, Gent 29 januari 2002).

Ook mag de vergoeding niet hoger zijn dan het tarief dat de Staat betaalt aan zijn ambtenaren die hun persoonlijke wagen gebruiken voor dienstverplaatsingen.
Het bedrag van de huidige kilometervergoeding (periode van 1 juli 2010 tot 30 juni 2011) bedraagt 0,3178 euro/kilometer (Omzendbrief nr. 604 van 14 juni 2010 – Koninklijk besluit van 18 januari 1965 houdende algemene regeling inzake reiskosten. Aanpassing van het bedrag van de kilometervergoeding (BS 17 juni 2010, 37847).

De Minister van Financiën heeft echter reeds vroeger bevestigd dat de (belastingvrije) kilometervergoeding hoger mag zijn dan de huidge 0,3178 EUR per kilometer zolang deze hogere vergoeding maar overeenstemt met de gemiddelde kostprijs per kilometer van het voertuig (Vraag nr. 954 van mevrouw De Schamphelaere dd. 08.12.2000 , Vr. en Antw., Senaat, 2000-2001, nr. 2-34, blz. 1677-1678 – Bull. nr. 820, pag. 2679).

Ook de Dienst Voorafgaande Beslissingen in fiscale zaken (beter bekend als de Rulingcommissie) oordeelde in deze discussie het volgende : “indien evenwel een hogere kilometervergoeding wordt toegekend, kan deze ook worden aangemerkt als een terugbetaling van eigen kosten van de werkgever, voorzover die vergoeding overeenstemt met de gemiddelde kostprijs per kilometer” (Voorafgaande beslissing nr. 300.145 dd. 01.03.2004).

Noot : de werkgever of vennootschap die deze forfaitaire kilometervergoeding betaalt kan deze vanzelfsprekend in aftrek nemen.  Maar de vraag hierbij is voor welk percentage ?  Want autokosten kunnen fiscaal niet volledig in aftrek genomen worden.
Hier zal ook de CO²-uitstoot van belang zijn.  Wat maakt dat de werkgever de CO²-uitstoot moet kennen.  Zoniet valt hij terug op de minimale aftrek van 50%.  Niet onbelangrijk verschil dus !

De Administratie gaat ervan uit dat 70% van die vergoeding een terugbetaling is van kosten die vallen onder de CO²-beperking en 30% wordt geraamd voor het brandstofgedeelte, ongeacht de aard van de brandstof (ComIB 66/51).

Voorbeeld

Een werknemer heeft in 2010 in totaal 15.000 km afgelegd voor zijn werkgever met zijn eigen privé-wagen (diesel – CO²-uitstoot 160gr/km).   De werkgever vergoedt de werknemer hiervoor op de gekende (forfaitaire) wijze : 15.000 x 0,3178 = 4.767 EUR. 
Van deze vergoeding is het volgende bedrag aftrekbaar :

4.354,50 x 70 % = 3.336,90 EUR x 70% (omwille van CO²) = 2.335,83 EUR

4.354,50 x 30 % = 1.306,35 EUR x 75% (brandstof) = 979,76 EUR

En verder: Op 14 september geven we een offshore-seminar. Heel binnen kort zal u op onze websites tal van nieuwe e-books aantreffen. Ook zullen onze websites een grondige facelift ondergaan en nog meer interactief worden. Wij houden u op de hoogte.

De terugbetaling kan op verschillende manieren gebeuren :
- voor hun werkelijk bedrag (aan de hand van bewijsstukken)
- forfaitair (aan de hand van ernstige normen)

U voelt het ongetwijfeld onmiddellijk aan. Kan dit geen creatieve manier zijn ter vervanging van de klassieke verloning ?  Niet zelden probeert men de loonkost te doen dalen.  De werkgever betaalt op de uitgekeerde bezoldiging immers de nodige patronale bijdragen.  De werknemer op zijn beurt wordt ook belast.  De werknemersbijdrage (sociale zekerheid) en de personenbelasting (en gemeentebelasting) gaan van het loon af. Moet het nog gezegd dat zowel de werkgever als de werknemer weinig enthousiasme kennen bij het verhogen van de bezoldiging. Daarom zou de gedachte kunnen ontstaan om de werknemer bepaalde kosten terug te betalen , kosten die eigen zijn aan de werkgever.

Maar zo eenvoudig is het natuurlijk niet. De werkgever moet, aldus de Administratie, aantonen dat de terugbetaling van de kosten heeft plaats gevonden tot het dekken van kosten aan de werknemer die eigen zijn aan hemzelf als werkgever. 

De rechtspraak echter is minder streng.  De terugbetalingen van kosten eigen aan de werkgever is in principe niet-belastbaar. Zodoende is het niet de belastingplichtige maar wel de Administratie die moet bewijzen dat de terugbetaling een bezoldigingen uitmaakt. Dit betekent concreet dat wanneer de Administratie erin lukt te bewijzen dat de aan een werknemer terugbetaalde kosten een vermomde bezoldiging uitmaakt, dan zijn de fiscale gevolgen niet te onderschatten (zie verder).

Opgelet wat de aftrekbaarheid betreft …
De terugbetaling van de kosten blijven voor de werkgever onderworpen aan de fiscale spelregels eigen aan de desbetreffende kost.  Denken we maar aan de beperkte aftrekbaarheid van de autokosten (in functie van de C02-uitstoot), de restaurantkosten (69%), representatiekosten (50%), …  Er bestaat hierop wel de volgende uitzondering. De forfaitaire vergoedingen (terugbetaling) van de zogenaamde maaltijdkosten gemaakt tijdens een dienstreis in België en de forfaitaire dagvergoedingen voor een  dienstreis in het buitenland,  is bij de werkgever volledig aftrekbaar.

Dit lezen we in de commentaar op het WIB (ComIB 53/143) :
        “ De beperking tot 50 % is daarentegen wel van toepassing op andere dan in 53/142 en 142.1, bedoelde restaurantkosten met betrekking tot maaltijden aangeboden aan personeelsleden of aan derden (zoals klanten, leveranciers en zakenrelaties).
        Dergelijke kosten zijn echter geheel als beroepskosten bij de onderneming aftrekbaar indien de volledige kostprijs ervan als voordeel van alle aard bij de verkrijger wordt belast. Om de volledige aftrek te verantwoorden is het dus geenszins voldoende dat de verkrijger of een derde zelf ten minste 44 F zou hebben bijgedragen of datzelfde bedrag als belastbaar voordeel zou hebben aangegeven. Dit laatste geldt immers uitsluitend als grondslag voor de raming van het belastbare voordeel dat voortvloeit uit de kosteloze verstrekking van sociale maaltijden aan personeelsleden (zie art. 18, § 3, 6 tot 8, KB/WIB 92).
        De beperking van de aftrek van restaurantkosten is ook niet van toepassing op de vergoedingen die ondernemingen toekennen als terugbetaling van verblijfkosten die zij normaliter zelf moeten dragen, die door hun personeelsleden zijn gemaakt ter gelegenheid van dienstreizen en die niet belastbaar zijn ingevolge art. 31, tweede lid, 1°, in fine, WIB 92. Het betreft immers de "terugbetaling van eigen kosten van de werkgever" (zie ook 31/36) (PV nr 101, 7.2.1989, Sen. de Clippele, Bull. 685, blz. 1591).
(…)”

Zoals reeds vermeld zijn de gevolgen i.g.v. fraude niet te onderschatten. Enerzijds zal de werknemer belast worden (de terugbetaalde kost is in feite een bezoldiging) en anderzijds bestaat het risico dat bij de werkgever de zogezegde kostenvergoeding belast zal worden als een geheim commissieloon (309% vennootschapsbelasting).  Deze sanctie is het gevolg omwille van het niet vermelden van het bedrag op de fiscale fiche (281.10 / 281.20).

In de praktijk wordt er daarom vaak een akkoord afgesloten met de Administratie. Neemt niet weg dat dit geen verplichting is, maar het biedt wel de nodige rechtszekerheid.

Akkoorden gesloten tussen de belastingadministratie en de belastingplichtige omtrent de kwalificatie van inkomsten als eigen kosten van de werkgever, zijn enkel bindend inzake inkomstenbelastingen en NIET inzake sociale bijdragen (zie Wet dd. 20.07.2005, BS 29.07.2005 en circulaire nr. Ci.RH.840/570.622 (AOIF 41/2005) dd. 14.11.2005). Op sociaal vlak ligt de bewijslast inzake "Eigen kosten van de werkgever" ondertussen wel bij de werkgever. De werkgever moet de realiteit van die kosten aantonen (zie art. 64 Programmawet dd. 23.12.2009).  De vraag is hoe de fiscus hiermee zal omgaan.

Ook moet de fiscale fiche correct ingevuld worden. In het bericht aan de werkgevers en aan de andere schuldenaars van aan de bedrijfsvoorheffing onderworpen inkomsten (fiche 281.10) lezen we :

Eigen kosten van de werkgever – Tussenkomst in de kosten

Indien de werkgever een vergoeding betaalt of toekent
- als erkende beschermde werkplaats aan tewerkgestelde gehandicapten
vermeld dan hier “Tewerkgestelde gehandicapte”
- als mobiliteitsvergoeding aan werknemers
vermeld dan hier “Mobiliteitsvergoedingen (totaal bedrag)”
verbonden aan de detachering in België van buitenlandse kaders en
vorsers vermeld dan hier “Detacheringsvergoedingen”
- als tussenkomst in de interesten van de hypothecaire leningen die de
verkrijger van de inkomsten heeft gesloten met een derde
vermeld dan hier “Tussenk./intr.”
- als tussenkomst in de kosten die voor hun juist bedrag worden terugbetaald
vermeld dan hier “JA – bewijsstukken”

- als tussenkomst in de kosten die zijn vastgesteld op basis van ernstige
en met elkaar overeenstemmende normen
vermeld dan hier “JA – ernstige normen”

Een optieplan is een plan (meestal) bestemd voor de personeelsleden (of bedrijfsleider(s)) van de vennootschap waarbij zij opties verkrijgen hetzij op het aandeel van de vennootschap zelf (werkgever) of een derde vennootschap (bv. BEVEK).

Met deze opties heeft men het recht het onderliggend aandeel tijdens een afgesproken periode tegen een reeds bepaalde prijs te verkrijgen. De bedoeling is natuurlijk dat het aandeel nadien voor een hogere waarde kan verkocht worden.  Het verschil (de winst) wordt m.a.w. niet langer belast.

Dit geeft voor de genieter een belastbaar voordeel dat forfaitair bepaald wordt.  De raming is afhankelijk van de waarde van de onderliggende aandelen. Het voordeel van het aandelenoptieplan is dat de belastingdruk zeer laag of toch gevoelig lager kan zijn. Doch het nadeel van het systeem is dan weer dat het mogelijk is dat de werknemer of bedrijfsleider ‘vandaag’ belasting dient te betalen maar het onzeker is of er wel van enig voordeel sprake zal zijn. De evolutie van de de opties en dus het achterliggend aandeel is hierbij immers van belang.

Voorbeeld
Uw vennootschap overweegt u een bonus toe te kennen van 10.000 euro. Wat is het uiteindelijk verschil indien er gewerkt wordt met een courante bezoldiging of met een optieplan ?

Het betreft opties op aandelen die een waarde kennen van 200 euro. De kostprijs van de optie bedraagt 100 euro. Dit betekent dat er in totaal 135 opties (13.500 / 100) worden toegekend. De werknemer(s) ontvangt 135 opties die uit te oefenen zijn tegen 200 euro met een looptijd van (bv.) 10 jaar.  Twee jaar later beslist de werknemer de opties te verkopen aan 90 euro per optie ofwel 12.150 euro (90 x 135) in totaal.  Hij houdt hiervan 9.261 euro (12.150 – 2.889) netto over. In het geval van een courante bezoldiging houdt u aanzienlijk minder van de bruto kostprijs van de bonus over. 

Een verblijvingsbeding onder last komt hieraan tegemoet op de volgende manier.

Het gemeenschappelijk vermogen komt in volle eigendom toe aan de langstlevende echtgenoot, maar dit wel onder de last om aan de nalatenschap van de eerststervende een bedrag gelijk aan de waarde van de nettohelft van deze gemeenschap uit te betalen. De betaling ervan kan in principe niet tijdens het leven van de langstlevende gevorderd worden.

Let wel dat hierdoor er mogelijk een fiscaal nadeel optreedt.  De Vlaamse splitsing tussen onroerende en roerende goederen wordt immers teniet gedaan. De schuldvordering maakt deel uit van de nalatenschap maar is wel roerend van aard. Dit komt nog sterker aan de oppervlakte wat de Vlaamse vrijsteling voor de gezinswoning betreft. De werking van de clausule zorgt er immers voor dat de vrijgestelde gezinswoning wordt omgezet in een niet-vrijgestelde (roerende) schuldvordering. 

De overlevende echtgenoot betaalt successierechten op het 'vruchtgebruik' van de roerende schuldvordering. De overige erfgenamen betalen successierechten op de geactualiseerde waarde van de roerende schuldvordering.

De last (al dan niet met intrest) wordt in feite berekend rekening houdende met de actualisatie van de vordering ervan, want het betreft immers een schuldvordering die pas opeisbaar wordt bij de uitdoving van het vruchtgebruik (het overlijden van de langstlevende echtgenote).

De formule die hiervoor gebruikt wordt is de volgende :
K = Kn / (1 + i) n
K = de actuele waarde van de schuldvordering
i = de intrestvoet
n = de levensverwachting van de overlevende echtgenoot.
Kn = toekomstige waarde

Het volgende voorbeeld maakt dit principe duidelijk.

Man en vrouw gehuwd onder het wettelijk stelsel , hebben twee kinderen
Wat gebeurt er wanneer de man eerst sterft er al dan niet gekozen is voor een verblijvingsbeding onder last.

Samenstelling vermogen :

Roerende goederen :   600.000 euro
Onroerende goederen :  
Appartement(en)   400.000 euro
Woonhuis   400.000 euro

- met verblijvngsbeding ONDER LAST

Hier wordt de helft van de gemeenschap als schuldvordering vererfd nl
700.000 euro (roerend vermogen)

Na eerste overlijden (mevrouw 60 jaar)

Actualisatie van de vordering :
K  = Kn / (1 + i) n
 = 700.000 / (1,04)25,22
 = 260.325 euro

De echtgenote betaalt successierechten op 439.674 euro en de kinderen elk op 130.163 euro.

Successierechten
Vrouw   70.712 euro
Kinderen samen 17.428    euro

Totaal 88.140 euro

Na tweede overlijden:

Nalatenschap 1.400.000 euro minus de last van 700.000 euro.
Deze last kan verhoudingsgewijs aangerekend worden op het roerend en het onroerend vermogen.

Onroerend
800.000 – 400.000 = 400.000
Roerend
600.000 – 300.000 = 300.000

Kinderen samen 51.000 euro

Totaal te betalen successierechten na de twee overlijdens : 139.141 euro

WETTELIJKE verdeling (dus zonder verblijvngsbeding ONDER LAST)

Eerste overlijden

Successierechten

Vrouw   11.100 euro
Kinderen samen 27.160   euro

Totaal 38.160 euro

Na tweede overlijden:

Successierechten
Kinderen samen 51.000 euro

Totaal te betalen successierechten na de twee overlijdens : 89.160 euro

Besluit

De constructie met een verblijvingsbeding onder last is nog duurder dan de klassieke verdeling.  De reden hiervoor is dat de splitsing onroerend en roerend en de vrijstelliing van de gezinswoning bij de wettelijke verdeling wel mogelijk is en niet bij een verblijvingsbeding onder last.  Wel heeft de echtgenote bij een verblijvingsbeding onder last meer vrijheid wat deze meerkost zeker kan verantwoorden.

De tarieven voor 2010 bedragen :
Geïndexeerd inkomen                          Tarief 
0,01 – 51.059,94 22% met een minimum van 650,34/kwartaal
51.059,94 – 75.246,19 14,16% met een maximum van 3.664,49/kwartaal

Een vraag die wel eens opkomt is of hieraan volledig kan ontsnapt worden door geen bezoldiging te onttrekken aan de vennootschap, bv een gepensioneerd iemand.
Dus geen bezoldiging noch in cash noch in natura.  Of moet een bedrijfsleider niet altijd sociale zekerheidsbijdragen betalen ook wanneer hij geen bezoldiging ontvangt ? 

Aanvankelijk was het zo dat wie bedrijfsleider is in de vennootschap en geen bezoldiging onttrekt zich alsnog moest aansluiten bij een sociaal verzekeringsfonds en sociale zekerheidsbijdragen te betalen. 

Maar hierin is verandering gekomen.  

De betrokkene kan dit realiseren maar moet wel aantonen dat hij geen beroepsinkomsten ontvangt.  Dit kan hij doen door aan te tonen van :
• een juridisch bewijs van kosteloosheid: dit kan blijken uit de statuten of een akte van de algemene vergadering
én
• een feitelijk bewijs van kosteloosheid: omdat er fiscaal geen bedrijfsinkomsten werden vastgesteld.

Het RSVZ overloopt in zijn nota vervolgens onder welke 'beperkende voorwaarden' het vermoeden van verzekeringsplicht kan worden weerlegd.  Samengevat :

• Zodra een vennootschapsmandataris 'de facto' wordt vergoed, is hij volgens het RSVZ voor de hele duur van zijn mandaat verzekeringsplichtig.
• Als een mandaat kosteloos is, maar de statuten derwijze worden gewijzigd dat het mandaat voortaan 'vergoed' of 'vergoedbaar' wordt, geldt de verzekeringsplicht voor de toekomst.
• Omgekeerd, als een mandaat 'vergoed' of 'vergoedbaar' is en de statuten derwijze worden gewijzigd dat het voortaan kosteloos is, en er ook niet 'de facto' bezoldigingen worden uitgekeerd, "neemt de verzekeringsplicht een eind vanaf het kwartaal volgend op dit waarin de beslissing werd genomen".
• De statuten bepalen dat het mandaat kosteloos is : de juridische kosteloosheid van het mandaat is dan bewezen; er is geen onderwerping voor zover de juridische kosteloosheid niet wordt tegengesproken door een 'de facto' uitkering van bezoldigingen.
• De statuten bepalen niets over de bezoldiging : kosteloosheid in rechte kan dan slechts blijken uit de beraadslaging van het bevoegde orgaan.
• De statuten laten het aan de algemene vergadering over om te beslissen over een bezoldiging : de kosteloosheid in rechte kan volgens het RSVZ slechts worden aanvaard zodra de algemene vergadering uitdrukkelijk tot kosteloosheid van het mandaat heeft beslist.
• De statuten bepalen dat het mandaat kosteloos is tenzij andersluidende beslissing van het bevoegde orgaan : de kosteloosheid in rechte wordt slechts aanvaard als het bevoegde orgaan tot de kosteloosheid heeft beslist.
• De statuten bepalen dat het mandaat bezoldigd is, maar er worden feitelijk geen bezoldigingen uitgekeerd. Het bewijs van kosteloosheid is dan volgens het RSVZ niet geleverd.
• De statuten bepalen dat het mandaat bezoldigd is, en dat het 'bedrag' van de bezoldiging door het bevoegde orgaan moet worden vastgesteld : ook in dit geval is het bewijs van kosteloosheid volgens het RSVZ niet geleverd.

Besluit

Vandaag kan men ontsnappen aan de sociale zekerheidsbijdragen door geen bezoldiging te genieten, niet in rechte en niet in feite. Wel moeten we de volgende twee zaken hierbij opmerken :
- geen bezodiging betekent vaak niet kunnen genieten van een aantal verminderingen in de personenbelasting
- geen bezoldiging betekent ook geen pensioenopbouw d.m.v. de vennootschap
- de vennootschap zal het verlaagd tarief niet kunnen genieten en sowieso belast worden aan 33,99%

Maar in sommige gevallen kan het zeker interessant zijn. Denken we maar de gepensioneerde bedrijfsleider die zijn diensten toch nog wil aanbieden.  Het probleem is dat wanneer dit inkomen te hoog is hij zijn pensioen volledig verliest. D.m.v. een vennootschap en geen bezoldiging meer te ontvangen kunnen de beide gecombineerd worden.  Bijkomend zijn er ook geen sociale zekerheidsbijdragen verschuldigd.

Let wel op. Vergis u niet want het is niet zo dat er andere regels ontstaan m.b.t. de btw-recuperatie voor de vennootschap of er nu aan 6% of 21% btw wordt gefactureerd. Ook de btw-regels wat het stelsel medecontractant betreft blijven gelijk. 

Wat nu met het btw-tarief van 6% voor woningen die reeds ten minste 5 jaar in gebruik genomen werden. Het principe is 15 jaar, maar tot eind dit jaar is het 5 jaar. Let wel dat deze kortere periode eind dit jaar afloopt en mogelijk niet verlengd wordt. De begroting … weet u wel. Ook een vennootschap die een woning bezit die ouder is dan (momenteel nog) vijf jaar kan sommige werken laten factureren tegen 6 % BTW. In feite zijn het dezelfde regels wanneer deze woning woning eigendom is van een natuurlijk persoon.  Het criterium is immers ook hier de bestemming die deze woning uiteindelijk heeft. 

Uitsluitend ‘beroepsmatig’ gebruik
Wanneer deze woning enkel als bv kantoor gebruikt wordt door de vennootschap dan zal zij het btw-tarief van 6% niet kunnen genieten (zal gezien de recuperatie weing belang hebben). 

Uitsluitend ‘privé’ gebruik?
Hier zal de vennootschap het 6% btw-tarief kunnen genieten.  Dit kan het geval zijn wanneer de vennootschap de woning verhuurt of de bedrijfsleider woont in de woning met zijn gezin privé.  Of hij huur betaalt of belast wordt via een voordeel van alle aard is zonder belang.

Maar wat bij gemengd gebruik van de woning ?
Samengevat is het zo dat een woning dat eigendom is van de vennootschap het 6 % btw-tarief kan genieten wanneer deze woning als woning wordt gebruikt. 
Maar het is mogelijk dat een deel van de woning als woning aangewend wordt en een ander deel niet (bv als kantoor), m.a.w. de woning wordt gemengd gebruikt.
Kan de vennootschap dan nog het 6 % btw-tarief genieten ?

Om hierop te kunnen antwoorden moeten we weten aan welk deel van de woning de werken worden uitgevoerd :
• Zijn het werken aan het beroepsmatig gedeelte ?
Zoja, geen 6% btw-tarief
• Zijn het werken aan het privé-gedeelte ? 
Zoja, 6% btw-tarief
• Zijn het werken die betrekking hebben op beide delen (bv dak dat de ganse woning beslaat) ?
Zoja, dan moeten we verder kijken naar welk deel en welk gebruik hiervan al dan niet overweegt.

Het privégebruik > beroepsgedeelte
Drie situaties kunnen zich voor doen :
• De werken hebben enkel betrekking op het privé-gedeelte ? 
Zoja, 6% BTW-tarief. 
• De werken hebben betrekking op de ganse woning ? 
Zoja , ook dan geldt het 6% BTW-tarief.
• De werken hebben betrekking op het beroepsgedeelte ? 
Zoja, geen 6% btw-tarief. 
Noot wanneer de woning nu niet in een vennootschap zit en deze wordt ook gemengd gebruikt dan gelden dezelfde regels. 

Het beroepsgedeelte > privégebruik
Hiermee bedoelen we dat het privé-gedeelte kleiner of gelijk is aan het beroepsgedeelte. 
De volgende twee situaties kunnen zich voordoen :
• De werken hebben enkel betrekking op het privégedeelte ? 
Zoja 6 % btw-tarief.
• De werken hebben betrekking op de ganse woning ? 
Zoja, dan moet men de factuur opsplitsen naar verhouding van het privé- en het beroepsgedeelte.  Op het privé-gedeelte is het 6% btw en op het beroepsgedeelte is het 21 % btw.
Bv de vennootschap ABC heeft een villa waar een herstelling aan het dak noodzakelijk is.  De kostprijs bedraagt 20.000 euro. Het privégedeelte bedraagt 40 % van de woning en het kantoorgedeelte beslaat 60 %.  Op 8.000 euro  (40 % van 20.000 euro) zal 6 % btw moeten betaald worden.  Op 12.000 euro (60 % van 20.000 euro) is 21 % btw verschuldigd. 

Waarom doen ze dit ?

De economische onzekere tijden zullen daar wel voor iets tussen zitten, maar ook de fiscaliteit mag niet vergeten worden.
Het is opmerkelijk dat vennootschappen fondsen aanhouden zonder dat deze onmiddellijk een bestemming krijgen of m.a.w. de vennootschap belegt bewust de gelden.

Is dit fiscaal zinvol ? Zoja waarin dan beleggen ?

Of het zinvol is of niet hangt af van veel factoren.  De kostprijs om de gelden aan de vennootschap te onttrekken zijn vaak (te) duur.  Klassiek is hierbij de roerende voorheffing van 25%. Nadat er reeds vennootschapsbelasting op werd ingehouden van maximaal 33,99% worden we toch geconfronteerd met een globale belastingdruk van meer dan 50%. Ook niet fiscale argumenten zijn hierbij van belang, maar daarop gaan we niet.

Wie belegt in de vennootschap moet wel met behoorlijk veel factoren rekening houden, zoals :

- het rendement is belangrijk (waarbij de looptijd ongetwijfeld ook zijn impact op heeft).
- wordt de opbrengst fiscaal al dan niet belast
- de weerslag op de notionele intrestaftrek
- of de gelden op (korte of lange) termijn sowieso de vennootschap zullen verlaten n.a.v. de vereffening van de vennootschap
- de impact naar het tarief vennootschapsbelasting
- (…)

Wat merken we echter vandaag ?

Veel vennootschappen beleggen vandaag overtollige gelden in een zogenaamde Tak 26.  We kennen al langer een Tak 21 en een Tak 23.  Niettegenstaande een Tak 26 ook al even bestaat, is deze manier van beleggen minder gekend. Hierbij overlopen we een aantal kenmerken ervan.

Een Tak 26 komt veelal bij vennootschappen voor, nochtans kunnen ook particulieren voor zulke belegging kiezen.  Er is echter wel roerende voorheffing op verschuldigd.
Bij een Tak 26 wordt er niet gewerkt met een verzekerde of een begunstigde bij afloop van het contract.  M.a.w. met een verzekering heeft het niets te maken.  Het betreft in feite een beleggingsprodukt dat gedurende de gekozen looptijd haar opbrengsten kapitaliseert.

Qua opbrengst, brengt het in de regel meer op dan een klassieke termijnrekening.  Naast een gegarandeerd rendement wordt er gewerkt met een winstdeelname.  Het is zelfs mogelijk voor het einde van het contract vervroegd een opname te doen.  Hier zal de verzekeraar wel een vergoeding (zogenaamde uitstapkost) voor aanrekenen. 

In vergelijking met een termijnrekening moeten we bij een Tak 26 rekening houden met een aantal bijkomende kosten. Hierbij denken we aan instapkosten, bij vervroegde opname zijn er vaak nog uitstapkosten en/of een beheerskost;  Dit varieert sterk van verzekeraar tot verzekeraar. De boodschap is dan ook goed te vergelijken. Een kost die een Tak 26 niet moet ondergaan is de zogenaamde verzekeringstaks van 1,1%.  Een Tak 26 moet hiermee (in tegenstelling tot oa een Tak 21) dus geen rekening houden. 

Fiscaal zijn de volgende spelregels van belang

Wat het rendement betreft kunnen we kort zijn.  Dit maakt deel uit van de belastbare winst van de vennootschap. Trouwens enkel dividenden, DBI-BEVEKS en meerwaarde op individuele aandelen kunnen genieten van een (al dan niet volledige) vrijstelling. Mits het respecteren van de nodige voorwaarden. Op de opbrengst van een Tak 26 zal er roerende voorheffing ingehouden worden. Bij een vennootschap is dit niet anders dan bij een natuurlijk persoon.  Wel wordt de roerende voorheffing verrekend met de vennootschapsbelasting (eventueel zelfs terugbetaald).

Wel hoeven we met een Tak 26 ons geen zorgen te maken naar enerzijds het tarief vennootschapsbelastingen en anderzijds de notionele intrestaftrek.

- Een Tak 26 is geen aandeel wat maakt dat de volgende voorwaarde m.b.t. het verlaagd tarief geen invloed heeft :

‘Vennootschappen die aandelen bezitten waarvan de beleggingswaarde meer bedraagt dan 50%, hetzij van de gerevaloriseerde waarde van het gestorte kapitaal, hetzij van het gestort kapitaal verhoogd met de belaste reserves en de geboekte meerwaarden. In aanmerking komen de waarde van de aandelen en het bedrag van het gestorte kapitaal, de reserves en de meerwaarden op de dag waarop de vennootschap die de aandelen bezit haar jaarrekening heeft opgesteld. Om te bepalen of de grens van 50% is overschreden, worden de aandelen die ten minste 75% vertegenwoordigen van het gestorte kapitaal van de vennootschap die de aandelen heeft uitgegeven, niet in aanmerking genomen.’

- De notionele intrestaftrek wordt ook niet negatief beïnvloed door een Tak 26 belegging.  Vermits de vennootschap jaarlijks een inkomen zal moeten aangeven in haar belastbare winst is de uitzondering op de notionele intrestaftrek van belang (art. 362 bis WIB 1992 stelt ‘Ten name van belastingplichtigen die kapitalen niet zijnde
aandelen, gebruiken voor het uitoefenen van hun beroepswerkzaamheid worden de op een bepaald belastbaar tijdperk betrekking hebbende verlopen interestgedeelten van die kapitalen, beschouwd als een inkomen van dat tijdperk, zelfs wanneer die interest gedurende een later tijdperk wordt geïnd of verkregen.’).  Enkel wanneer er geen periodiek inkomen jaarlijks belastbaar wordt dient het in mindering van het eigen vermogen genomen te worden.  Dit werd eerder al bevestigd door de Minister van Financiën (Vraag 1428, Carl Devlies, 16 oktober 2006 (QRVA 51 150, dd 22-01-2007)). 

- Wat de roerende voorheffing op de verlopen intrest betreft stelt de Administratie dat de roerende voorheffing jaarlijks wordt verrekend. 

Wel moet de vennootschap bewijzen dat nooit van de inning van roerende voorheffing kan worden afgezien (zie hiervoor de volgende circulaire Ci.RH. 421/470.197 van 2 februari 1996, randnummer 19 en 20).

Kortom de fiscaliteit bij een tak 26 is in lijn wanneer de vennootschap in een termijnrekening zou beleggen. Er is geen verschil. Het verschil zal dus moeten komen uit het rendement. Vaak speelt het rendement in het voordeel van een Tak 26 – belegging. Een vennootschap die zou willen beleggen in een Tak 21 moet wel rekening houden met de volgende bijkomende elementen : 4,4% verzekeringstaks en een roerende voorheffing op minimaal 4,75% rendement.